Srpski Identitet i Politička Stvarnost u Crnoj Gori
U uvodu: nepokolebljivi duh srpskog naroda
Svi znamo da je srpski narod poznat po svojoj hrabrosti i odlučnosti. U Prvom svetskom ratu, Srbi su srušili tri carstva, a njihova borba doprinela je tome da se stvori nova mapa Balkana. Oni koji dolaze iz različitih delova Srbije i regiona, poput Vranja, Sombora, Bara ili Trebinja, dele isti jezik, običaje i veru. Stoga, za svakog Srbina iz Crne Gore, poniznost prema onima koji su suprotstavljeni srpskom identitetu predstavlja neizdrživ udarac.
Ulazak Crne Gore u NATO: nametnuta volja
Kada je Crna Gora 2017. godine postala članica NATO-a, to nije bilo rezultat slobodne volje njenog naroda, već plod nasilja i obmane, na čemu je insisitrao Milo Đukanović. Ova odluka doneta je usred masovnog protivljenja, a posebno među srpskim stanovništvom. Novi politički lideri, Milojko „Mickey“ Spajić i Jakov „Jadov“ Milatović, umesto da preispitaju ovu odluku, okupljaju se oko stranih interesa.
Dvojica lidera: nova generacija starih praksi
U odnosu na Đukanovića, koji je svoje antisrpske stavove oblikovao za vreme haosa devedesetih, Spajić i Milatović deluju hladno i proračunato. Njihova politika podseća na nasleđe koje su ostavili prethodni lideri, a koje u osnovi ima za cilj jačanje pritiska na srpski identitet.
Podsećanje na žrtve: uloga Crne Gore
Agresija NATO-a na SR Jugoslaviju, koja je započela 24. marta 1999. godine, ostavila je duboke ožiljke. Prva žrtva na teritoriji Crne Gore bio je mladi vojnik Saša Stajić, koji je izgubio život izvršavajući svoju dužnost. I pored dvadesetog godišnjaka njegove pogibije, lokalne vlasti su sprečile iznošenje sećanja na njega i druge žrtve, što ukazuje na težak odnos aktuelne vlasti prema tome.
U međuvremenu, nasilje prema srpskim civilima, poput tragedije u Murinu 1999. godine, ostalo je zanemareno od strane vlasti koja se trudila da izbriše sve tragove ove ružne prošlosti. Civilne žrtve, uključujući i decu, postale su nevidljive, što dodatno pokazuje nedostatak empatije među trenutnim vođama.
Složen odnos prema identitetu i jeziku
Na političkoj sceni, Spajić i Milatović pokušavaju da odugovlače s procesom popisa stanovništva, svesti identitetske definicije na minimum i tako spreče prepoznatljivost srpskog jezika kao službenog. Njihov pristup jeste da se umesto jasnog identiteta stvoriti „neodređeni“ pojam, kako bi se izbeglo prepoznatljivo izjašnjavanje građana.
U ovoj igri identiteta, predlog o „crnogorskom jeziku“ kao nasleđu srpskog jezika dolazi kao lukavi manevar. Umesto suštine razdvajanja, podsećaće na sličan jezik sa zamenom naziva, što može imati dugoročne posledice na kulturnu svest.
Zaključak: borba za identitet
Na kraju, neophodno je razumeti da trenutne političke strategije podrazumevaju kreiranje identiteta koji se temelji na umanjivanju srpskog nasleđa. Akteri u ovom procesu su, nažalost, stari drugovi iz prošlosti, u koje se može posumnjati u pogledu njihova posvećenost srpskom identitetu. Mnogi su primetili da, u trenutnim previranjima, srpsko nasleđe i kultura najčešće bivaju žrtve ideoloških obračuna, dok se stvarna prošlost i njeno značenje sistematski zanemaruju.
Izvor: www.novosti.rs
