Tokom rekonstrukcije objekta u ulici Petersgraben 52 u Bazelu, arheolozi su otkrili gotovo netaknut srednjovekovni sistem grejanja koji se smatra jedinstvenim u Švajcarskoj. Ova instalacija, koja datira između 13. i 14. veka, predstavlja jedan od najznačajnijih primera ovog tipa grejanja u Evropi.
Nalaz je otkriven tokom radova na obnovi nekadašnje stručne škole, gde su istraživači pronašli zidove i podove od maltera koji pripadaju manastiru Gnadental. Ispod jednog od podova otkrivena je gotovo kompletna instalacija za grejanje, što je izazvalo veliko interesovanje stručnjaka.
Sistem grejanja bio je smešten u istočnom krilu manastira i verovatno je služio za zagrevanje refektorijuma, zajedničke trpezarije monahinja. Ovaj prostor mogao je biti jedini deo manastira sa mogućnošću grejanja. Arheolozi su otkrili da se ispod poda nalazila komora sa kamenjem koje je služilo kao akumulator toplote.
Nakon uklanjanja kamenja, istraživači su dokumentovali kanal ložišta napravljen od kamenih blokova i cigle, kao i dva šiljasta luka koja su ostala na svom prvobitnom mestu. U svodu iznad sistema sačuvano je osam otvora koji su omogućavali prolazak zagrejanog vazduha iz podzemne komore u prostoriju iznad nakon što bi dim nestao.
Ovo otkriće ima poseban značaj jer se sistemi za grejanje toplim vazduhom sa kamenim komorama veoma retko pronalaze u Švajcarskoj. Stručnjaci ističu da se očuvanost ovog sistema može uporediti samo s nekoliko drugih primera na evropskom nivou. Zbog važnosti nalaza, arheolozi su napravili trodimenzionalni model čitave konstrukcije kako bi dodatno dokumentovali ovo značajno otkriće.
Istorija kompleksa počinje oko 1231. godine kada je manastir za franjevce podignut neposredno izvan tadašnjih gradskih zidina Bazela. Nakon dve decenije, franjevci su se preselili u novi manastir na današnjem Barfiserplacu. Tokom vremena, kompleks su koristile cistercitske monahinje i klarise, a godine 1279. laičke sestre iz Gnadentala došle su na to mesto po kojem je manastir dobio ime.
Zajednica monahinja opstala je sve do reformacije kada dolazi do raspuštanja manastira. Deo nekadašnjih građevina nastavio je da se koristi; tako je 1573. godine uređen ambar koristeći materijal starog manastira.
Krajem 19. veka ambar je srušen kako bi bila izgrađena stručna škola, a time su nestali poslednji vidljivi ostaci srednjovekovnog kompleksa sve do najnovijih arheoloških istraživanja koja su ponovo otkrila njegove ostatke.
Redakcija Info24Vesti nastaviće da prati razvoj događaja i objaviće nove informacije čim budu dostupne.
Izvor: www.b92.net
