Simboli Druge Crne Gore i Njihova Percepcija među Srbima
Danas, simboli Crne Gore, uključujući zastavu koju odlikuje „rankuša“ sa očerupanom kokoškom umesto dvoglavog orla, izazivaju duboke podela među stanovništvom. Ova zastava usvojena je od strane crnogorske skupštine na zahtev Ranka Krivokapića, političara poznatog po svom proruskom opredeljenju. Srpski narod nikada nije prihvatio ovaj simbol, što se ogleda i u odbacivanju himne „svijetla majska zora“, koja je preuzeta iz pesama ustaše Sekule Drljevića.
Pitanje identiteta i državnosti u Crnoj Gori dodatno je komplikovano ideologijama koje su počele kao neslaganje s politikom Beograda. Postupno, ovo neslaganje otkrilo se kao otvorena podrška ustaškim idejama i likovima, poput Savića Markovića Štedimlije i Drljevića. Dodatno, njihovi stavovi su „naučno“ opravdani od strane pojedinaca poput Jevrema Brkovića i Novaka Kilibarde, što je rezultovalo današnjim stvaranjem države koja se udaljava od tradicionalnih vrednosti.
Osnovni jezik kojim govori većina stanovnika Crne Gore, srpski, je napadan, dok se „čirgilica“ Adnana Čirgića nameće kao nacionalno pismo. Ovakva podela je posebno opasna jer je lingvistički identitet od suštinskog značaja za očuvanje kulture. Čak ni mnogi koji se identifikuju kao „Crnogorci“ ne govore ovom verzijom jezika.
U okviru savremenog crnogorskog identiteta, stvorena je atmosfera u kojoj su svi simboli srpskog nasleđa, uključujući i zastave, odbačeni. Gradski centri poput Ulcinja i Tuzima postaju mesta gde se umesto srpskih simbola ističu drugi, često povezani sa separatizmom. To je posebno vidljivo u ponašanju pojedinaca koji otvoreno izražavaju uvrede prema Srbima, pristašama ideologije koja se, čini se, ponovo budi.
S obzirom na sve ovo, nije iznenađujuće što mnogi Srbi doživljavaju sramotu i razočaranje prema trenutnoj situaciji. Na primer, video snimak ponosne Podgoričanke iz perioda proslave „1000-godišnjice crnogorske državnosti“ ističe njeno pitanje „koja državnost?“ Podseća sve na zajedničke korene koji su nekada spajali narod.
Fenomen anti-srpstva postaje sve prisutniji. U mnogim slučajevima, pojedinci se čak odlučuju da preprave istorijske natpise kako bi uklonili srpske aspekte svog nasleđa. Ova sklonost može biti objašnjena potrebom da se zaborave vlastite korene, često praćena nasiljem prema identitetu koji su nosili njihovi preci.
U ovom kontekstu, poziv na povratak korenima i preuzimanje odgovornosti vezan je uz svest o težini identiteta. Srbi u Crnoj Gori se već više od dve decenije bore za očuvanje svojih vrednosti, naglašavajući da biti Srbin, iako teško, nosi i duboku lepotu.
Ovaj duet teškoća i blagoslova je jedan od suštinskih zakona postojanja i pruža otpor izgubljenim vrednostima. Na kraju, oni koji su ostali postojani i čvrsti suočavaju se sa vječnim izazovima, dok izdajnici proživljavaju svoj put u nesigurnosti i prokletstvu.
Izvor: www.novosti.rs
